dobranocka

Zapytałam kiedyś: „Boisz się mnie?” Zapytałam kogoś, powinnam siebie. Tak dobrze się znam, a mimo wszystko wciąż nie umiem przewidzieć swojego zachowania. Dzisiaj mówię „tak” i wierzę w „tak”. Jutro powiem „nie” i będę gryźć trawę, by nadać temu słowu wymiar prawdy. „Falowanie i spadanie, falowanie i spadanie...” Nie znam dnia ani godziny. Czy za kilka minut będę pławić się w morzu dobrego humoru czy tonąć we łzach – wciąż jest dla mnie tajemnicą. Kobieta „wietrzną istotą" jest??? Ech, Romantyzm... :)
(Ale tu i teraz dalekie jest od dawnych ideałów, nie rozumie co to wątpienie i zawahanie. Nawet burza hormonów jest już wątłym argumentem)

Mdli mnie. Dążę do poznania i nie chcę nic wiedzieć. Burzę i buduję na nowo. Jestem nieszczęśliwa, gdy Cię widzę, szczęśliwa, gdy schodzisz mi z oczu. Pogrążam się w rozpaczy, kiedy milczysz, raduję, czując Twoją obecność (tylko nie ubzduraj sobie, że mam na myśli CIEBIE!)

Kręcę się, kręcę, coraz szybciej i szybciej, obrazy wirują przed moimi oczami jak oszalałe, a teraz w górę i w dół, w górę i w dół...

Ciemno i cicho. Faluje już tylko powietrze. Czas na sen